SİYAHLI KADIN

   Dilinde söyleyemediği sözcükler vardı. Susuyordu, inadına susuyordu kadın. Öyle kederliydi ki içi bir anda bir yaşamak geliyordu içinden bütün o kırık heveslere inat, bir daha gitmiyordu. O da bunu yapıyordu inadına yaşıyor inadına gülüyordu.


   İşte o akşam bu masada konuşuldu ne var ne yoksa. Anlat dedi diğeri dök içinde ne var ne yoksa, dök ki, beraber derleyip toplayalım dedi. Kadın inatçıydı. Anlatmak geliyordu içindeki her şeyi fakat inadından susuyordu. Aslında içi o kıvırcık saçlarının her bir teli kadar karışık ve yoğundu.


   Diğeri ısrar etti. yine tık yoktu. Tamam dedi bu sefer, ısrar etmeyeceğim. İçimiz konuşsun birbiriyle, gözlerimiz konuşsun oturduğumuz masanın sonsuz derinliklerinde. Bir kuş kafesi kırıp kaçsın, gökyüzü bir yağmur daha yağdırsın üstümüze. Son kez, gözlerimiz derin mevzuyu konuşsun sonra bir daha sözü olmasın bunun.


   Kadın gözlerini kaçırdı bu sefer inatçıydı işte. İçi yıkıp geçmek istiyordu her bir sözcüğü. Ortaya çıkmak istiyordu delicesine ama yıllar kadına içini dizginlemeyi öğretmişti. İçini durduruyordu, susturuyordu. Dilini kesip atıyordu yüreğinin. Yeri gelince yüreğinden konuşuyordu tabii fakat söz konusu içini açmaya gelince, çelik zırhlarla çevreliyordu hemen her yanını. 


    O kadar narin, o kadar kırılgandı ki aslında. Birkaç insan onun o güzel yüreğinin farkında olmadan, ne düşünür ne söyler diye merak etmeden basıp geçmişti üstünden. İşte onu böylesine yoran, inciten şey de oydu. 


   Bir çaresi bulunurdu elbet, bulunurdu fakat o gün bugün değildi. Evet belki o kadınla birlikte konuşulacaktı fakat o masa da hiç değildi. Durup saatlerce şarap kadehini izledi. Diğeri ona bakmaya devam etti gecenin spontane ilerleyen adımlarında.


   Gitme zamanı gelince ikisi de ceketini giyip çıktı fakat o zarif dudaklarını bıçak açmıyordu ve biliyorlardı, açmayacaktı da.