Hayatın Damarlarımızdaki Ritmi
"Sular hep aktı geçti. Kurudu vakti geçti. Nice han, nice sultan. Tahtı bıraktı geçti. Dünya bir penceredir. Her gelen baktı geçti." diyor Yunus Emre. Bugün bu yazıyı biraz açmak istiyorum kendimce.
Her şeyin bir zamanı olduğundan bahsediyor öncelikle. Yaşamanın, duyguların, zenginliğin, heveslerin, kırıp dökmelerin birer zamanı var. Bizim, yarın ne olacağımızı bilmeden bu kadar kendimizden emin yaşamamız ne kadar doğru ? Bir şekilde tat almalıyız yaptığımız şeyden, yaşadığımız şu mazlum hayattan.
Birkaç dakika sonra, yarın, sonraki gün, bir sonraki hafta, gelecek ay ne olacağını bilmediğimizi bilerek yaşamalıyız. Hiçbir şey kesin değil şu hayatta ! Hiç kimsenin kesin olmadığı gibi. Hiçbir şey tam değil, her şeyin eksik olmadığı gibi. Yaşanmışlıklardan zevk almalı ders çıkarmalıyız. 'BEN' değil 'BİZ' demeyi öğrenmeliyiz. Etrafımıza bakmadan, ritmine ayak uydurmadan hayatın, çok zor olacağını bilmeliyiz.
Kimseyi kırıp dökmeden, incitmeden, geleceği düşünerek fakat şimdi de yaşayarak, hem birden başlayarak hem düşünce ile ilerleyerek yaşamayı öğrenmeliyiz. Birbirimize kötü şeyler söylemeden, kötü olmakla suçlamadan, elimizde hiçbir kanıt yok iken de konuşmamalıyız ayrıca. Karşımızdakini küçük görerek değil aksine, eşit görerek onu can kulağıyla dinlememiz, söylediklerine bir de onun penceresinden bakabilmeyi başarabilmeliyiz. Hayatı empati ile paralel yürütmeliyiz kısacası.
Yazının başında bahsettiğim gibi, hiçbir şey kalıcı değil geçici, aynı bizler gibi ! Biz gökyüzündeki buluttan farksızız. Geçip gidiyoruz. Bir gün var yarın yokuz. Yaşadığımız her saniyenin kıymetini bilerek yaşamalı hayattan bir şeyler beklememeli biz hayata atılmalıyız. Gerçeğin insanın kalbinde olduğunun farkında olmalıyız. Bir teşekkürü, özrü, minneti fazla görmemeliyiz hiç kimseye.
Velasıl, mutsuzlukta de geçici mutlu olmakta, sevinçte geçici üzüntü de, iyi de kötü de ve eğer bu denli hızlı ve çabuk geçecekse her şey iyiliği, güzelliği, mutluluğu hissetmek daha ferahlatıcı ve içten değil mi ?
Her şeyin bir zamanı olduğundan bahsediyor öncelikle. Yaşamanın, duyguların, zenginliğin, heveslerin, kırıp dökmelerin birer zamanı var. Bizim, yarın ne olacağımızı bilmeden bu kadar kendimizden emin yaşamamız ne kadar doğru ? Bir şekilde tat almalıyız yaptığımız şeyden, yaşadığımız şu mazlum hayattan.
Birkaç dakika sonra, yarın, sonraki gün, bir sonraki hafta, gelecek ay ne olacağını bilmediğimizi bilerek yaşamalıyız. Hiçbir şey kesin değil şu hayatta ! Hiç kimsenin kesin olmadığı gibi. Hiçbir şey tam değil, her şeyin eksik olmadığı gibi. Yaşanmışlıklardan zevk almalı ders çıkarmalıyız. 'BEN' değil 'BİZ' demeyi öğrenmeliyiz. Etrafımıza bakmadan, ritmine ayak uydurmadan hayatın, çok zor olacağını bilmeliyiz.
Kimseyi kırıp dökmeden, incitmeden, geleceği düşünerek fakat şimdi de yaşayarak, hem birden başlayarak hem düşünce ile ilerleyerek yaşamayı öğrenmeliyiz. Birbirimize kötü şeyler söylemeden, kötü olmakla suçlamadan, elimizde hiçbir kanıt yok iken de konuşmamalıyız ayrıca. Karşımızdakini küçük görerek değil aksine, eşit görerek onu can kulağıyla dinlememiz, söylediklerine bir de onun penceresinden bakabilmeyi başarabilmeliyiz. Hayatı empati ile paralel yürütmeliyiz kısacası.
Yazının başında bahsettiğim gibi, hiçbir şey kalıcı değil geçici, aynı bizler gibi ! Biz gökyüzündeki buluttan farksızız. Geçip gidiyoruz. Bir gün var yarın yokuz. Yaşadığımız her saniyenin kıymetini bilerek yaşamalı hayattan bir şeyler beklememeli biz hayata atılmalıyız. Gerçeğin insanın kalbinde olduğunun farkında olmalıyız. Bir teşekkürü, özrü, minneti fazla görmemeliyiz hiç kimseye.
Velasıl, mutsuzlukta de geçici mutlu olmakta, sevinçte geçici üzüntü de, iyi de kötü de ve eğer bu denli hızlı ve çabuk geçecekse her şey iyiliği, güzelliği, mutluluğu hissetmek daha ferahlatıcı ve içten değil mi ?
Yorumlar
Yorum Gönder