Sevgi Ağacının Çürük Elmaları
Nefret vardı gözlerinde. İnsanlara, yaşama, yaşanmışlıklara belki. Öfkeliydi de biraz. Sanki hiç sevgiden nasibini almamış gibiydi. 'Aşk'ı bile yaşadığını zannediyordu sadece. Kibirliydi de üstüne üstlük. Bir insanda bütün olumsuzluklar ancak bu kadar toplanabilirdi.
Keyifsiz oluyordu ara sıra. Bazen de yıkıp geçiyordu her yeri. Ama üzerinde olan o hep kendini gösterme çabası vardı ya... İşte onu yiyip bitiren, içindeki sevgiyi küçülten şey de oydu. Büyük görmek kendini. Şaşalı bir hayat yaşadığını zannetmek. En önemlisi de dünyanın onun etrafında döndüğünü zannediyordu. Galiba şu yaşadığımız gariban hayatta en kötü şey, birinin dünyanın kendisi etrafında döndüğünü zannetmesidir. Nasıl bütün güzelliklerin, yüceliğin, muhteşemliğin kendinde toplandığını düşünebilir bir insan ? Nasıl bu kadar kusursuz olduğunu zanneder ? Nasıl bu kadar küçük görebilir kendi dışında her şeyi ?
Dönem, kötü bir dönem. İnsanlar da kötü artık. İçlerindeki sevgi kuruyup gitmiş bir şekilde. Yaşadıkları mutluluklardan tat almıyorlar. Hep daha çoğunu isteyip memnuniyetsiz oluyorlar. Şurada, olumlu düşünen, bir şekilde kusurlu olduğunu bilen, kendini herkesle bir, herkesle eşit gören birkaç kişi kaldık. Keşke tüm dünyaya yayabilsek bunu.
Keşke kibirlenmek, mükemmeliyetçilik ve yapılan fedakarlıklardan bahsetmek bu kadar kolay olmasa da insanlar, asıl iyiliğin güzel şeylerde saklı olduğunu, yaşamak için bir sürü güzel nedenlere inanabileceklerini görebilseler.
Keşke kendini büyük görmenin hiçbir olumlu etkisi olmadığını aksine onları daha etik yapacak işlerin peşinde koşmaları gerektiğini anlatabilsek onlara. Ama dinlemiyor insanlar, gerçekler her seferinde daha ağır geliyor onlara ve ağır geldikçe tüm bunlar, duymamak için kendi bitiriş şarkılarını söylemeye devam ediyorlar ısrarla.
Keyifsiz oluyordu ara sıra. Bazen de yıkıp geçiyordu her yeri. Ama üzerinde olan o hep kendini gösterme çabası vardı ya... İşte onu yiyip bitiren, içindeki sevgiyi küçülten şey de oydu. Büyük görmek kendini. Şaşalı bir hayat yaşadığını zannetmek. En önemlisi de dünyanın onun etrafında döndüğünü zannediyordu. Galiba şu yaşadığımız gariban hayatta en kötü şey, birinin dünyanın kendisi etrafında döndüğünü zannetmesidir. Nasıl bütün güzelliklerin, yüceliğin, muhteşemliğin kendinde toplandığını düşünebilir bir insan ? Nasıl bu kadar kusursuz olduğunu zanneder ? Nasıl bu kadar küçük görebilir kendi dışında her şeyi ?
Dönem, kötü bir dönem. İnsanlar da kötü artık. İçlerindeki sevgi kuruyup gitmiş bir şekilde. Yaşadıkları mutluluklardan tat almıyorlar. Hep daha çoğunu isteyip memnuniyetsiz oluyorlar. Şurada, olumlu düşünen, bir şekilde kusurlu olduğunu bilen, kendini herkesle bir, herkesle eşit gören birkaç kişi kaldık. Keşke tüm dünyaya yayabilsek bunu.
Keşke kibirlenmek, mükemmeliyetçilik ve yapılan fedakarlıklardan bahsetmek bu kadar kolay olmasa da insanlar, asıl iyiliğin güzel şeylerde saklı olduğunu, yaşamak için bir sürü güzel nedenlere inanabileceklerini görebilseler.
Keşke kendini büyük görmenin hiçbir olumlu etkisi olmadığını aksine onları daha etik yapacak işlerin peşinde koşmaları gerektiğini anlatabilsek onlara. Ama dinlemiyor insanlar, gerçekler her seferinde daha ağır geliyor onlara ve ağır geldikçe tüm bunlar, duymamak için kendi bitiriş şarkılarını söylemeye devam ediyorlar ısrarla.
Yorumlar
Yorum Gönder