Hayatın Kısalığı Üzerine

   Bazen hayatınıza giren insanları seçemezsiniz. Bir bakmışsınız girmişler ve bireysel yaşantılarınızı etkileyen her şey birbirinizi de etkilemeye başlamış. Öyle bir dostluk kurmuşsunuz ki o kişiyle bir daha asla ayrılmayacağınızı düşünmüşsünüz. Hatta 'ayrılma'yı bile tam anlamıyla doğru düzgün düşünmemişsiniz. Yıllarınız sürekli birbiriyle bağlantılı geçmiş. Birbirinizin yaşadığı şeylere beraber ağlayıp, berber gülüp, kederlenip, üzülmüşsünüz. 

   Turgut Uyar'ın dediği gibi "Kimin, nasıl bir anısı haline geleceğimizi bilemeyiz." Gerçekten bilemiyoruz. Bazen bazı insanlar için hayatımıza girdikleri için, onlarla aynı ortamda bulunmak zorunda olduğumuz için lanetler yağdırırken, öte yandan bazı insanlar için ise iyi ki hayatımızda olduğunu iyi ki hep yanımızda olduğunu dile getiriyoruz. Hayat ne kadar iki yüzlü ve acınası değil mi ? Hiçbir zaman sevdiklerimizi bizden ayıracak olmakta sınır tanımıyor. Hiç düşünmeden herkesin hayatlarını etkileyecek bir biçimde davranıyor. 

   Benim için de öyleydi işte. Ayrılık haberi geldiğinde kendimi deniz kıyısındaki bir kayadan farksız hissediyordum. Gerçekler ciğerime o kadar ağır oturmuştu ki, bedenim yağmurlu bir günün mağrurluğu kadar ağırdı. Kayanın sert yapısına nasıl çarpıyorsa o an deniz dalgaları, aynı öyle çarpıyordu suratıma gerçekler. Her bir hücremi ayrı ayrı ağrıtıyordu her seferinde. 

   Göz yaşlarım yer çekimine karşı koymak için çok dirençsizlerdi. Her damla daha çok canımı yakıyor, kafamı, o küt saçlarının değdiği omzundan ayırmak istemiyordum. Ben gömüldükçe saçların ve palton her seferinde daha çok ıslanıyordu. Gözlerimdeki bulutlar ne kadar çok yağmur yağdırmıştı o an.. Şimdi daha iyi anımsıyorum. 

   Önce kabullenemedim, İlerisini düşünemedim. Nasıl olacak bilemedim. Suratıma birden gelince tüm her şey, o koskoca kaya yerinden sallandı. Sonrasında kendimi toparlamam uzun sürdüyse de, kendimi alıştırmaya çalıştım. Her anın ayrı kıymetini bilmeliydim artık. İçime bana birkaç yıl yetecek kadar kokunu sığdırmalıydım mesela, saçlarından bir tutam saklamalıydım mutlaka. Bir nebze de gözlerinin maviliğinden koymalıydım gizlice çantamın köşesine. Gülüşünü her daim görebilmek için, fotoğrafın yanımda olmalıydı sürekli. Tüm bunları şimdi daha iyi idrak ediyorum.

   Bana ikincisinde ne oldu, bilmiyorum. Gerçeklere alışmak bu kadar kolay olabilir mi ? Kestiremiyorum. Önce duygusuz kaldım bir süre. Sonra yine göz yaşlarım sular seller gibi aktı. Düşündüm... Yanımda oturan o küçük bedenin, olmayacaktı uzun bir süre. Yediremedim, hala yediremiyorum. Başım omzunda olmayacaktı bir süre, esprilerimiz havada uçuşamayacaktı ikimizin..

   İlk öğrendiğimde içimden bir şeylerin gerçekten kopup gittiğini hissettim. Sanki kalbimin atar damarlarından biri çalışmıyordu artık. Etraftaki başka hiçbir şeyin farkında değildim bir süre. Gözlerim açıktı ama görmüyordum. Elini tutup bırakmak istemiyordum hiç. Film şeridi tabirine inanmazdım o ana kadar ama gerçekten oluyormuş. Her anımız gözümün önünden geçti diyebilirim. İşte o zaman her şeyi daha iyi idrak ettim.

   Dediğim gibi; kimin nasıl bir anısı haline geleceğimizi, kimin hayatında nasıl izlere sebep olabileceğimizi asla kestiremiyoruz. Önemli olan yapabildiğimizin en iyisini yapıp, yaşatabildiğimiz anların hep en iyilerini yaşatmak insanlara. Gerisi yalan, gerisi dolan, gerisi boş. Hiçbir şey insanların birbirlerine karşı duydukları sevgiden, saygıdan, merhametten, hoşgörüden kesinlikle önemli değil. Bunu karşıdaki insana yaşatmak, yaşatabilmek paha biçilemez duygu. 

   Belki çok klasik olacak ama sevdiklerinizin kıymetini bilin ve asla onları incitmeyin. Sonra geriye dönüp bakmak zorunda kalındığı zaman herkes iyi şeyler görmek istiyor. Mutlu ayrılıp Mutlu buluşabilecek olmak kadar güzel bir şey yok !

   Hayatın sevdikleriniz değerini bilmeden göçüp gitmeyin ! "Hayat kısa, kuşlar uçuyor..."