Yağmur Hissedilmek İster

    Dümdüz yürüyorum. Arkadaşlarımdan yeni ayrıldım. Yamaçta kalan bir yolda yürüyorum. Yağmur henüz dinip siğneye çekildi. Bitti artık yağmur dedim arka fonumda ince bir müzikle beraber yol alıyorum.

    Birden arkamdan yürek hoplatan bir şimşek çaktı. Müziğin sesini kıstım. Arkadan gelecek olan yağmuru bekliyordu bütün bedenim. Sonra yolu uzatmama kararı aldım. Sola dönüp merdiven çıkmaya başladım. Bir yandan basamaklar beni yoruyordu bir yandan da kırık basamakların, çıkıntıların yarattığı boşluklara dolan su birikintileriyle yarışıyordum aklım sıra.

    Merdivenleri çıktığım sırada fonda bir Fransız müziği çalıyordu. Küçük bir yokuş çıktım tam siteye doğru girerken yağmur bana garezi varmışçasına yağmaya başladı. Kendimi otoparkın girişine zor attım. Gerçi oraya sığınsam ne yazardı ? Çoktan baştan aşağı sırılsıklam olmuştum. Yağmurda ıslanmayı da severdim doğrusu. İçimden hep "Yağmurun hissedilmeye ihtiyacı var!" derdim. Gerçekten de öyle. Yağmur her bir damlasına kadar hissedilmek ister. Bundan mütevellit çok isyan etmemiştim ıslandığım için. Aksine içimde mütevazı bir çocuk sevinci vardı diyebilirim.

    Yağmur biraz diner gibi oldu tam apartmana doğru hızlı adımlarla yürüyordum ki kafamda şapka olduğu için önümü göremediğimden biraz büyükçe bir su birikintisinin içinde buldum kendimi. Apar topar oradan çıktım. Apartmanın yolunu tuttum. Nitekim yağmur ben eve girince durdu ve ardından güneş endamlı bir şekilde gökyüzünde beliriverdi.

    Yağmur adeta sırf beni ıslatmak için yağmıştı o sıra. Şimdi anımsıyorum da yolda benden başka insan da görmemiştim. Öyle ki, yağmuru tek anlayan hissedebilen de bendim. Şayet yağmur bunun için yağdıysa, iyi ki de yağmıştı.