Sevginin Tahtı

   Zaman geçtikçe sorumsuzlaşıyoruz. Vuruyoruz, kırıyoruz, incitiyoruz. Peki bu bizim ne işimize yarıyor ? Bir anda daha iyi, daha mutlu, daha huzurlu bir insan haline mi geliyoruz ? Başka birinin mutsuzluğu ile nasıl mutlu,nasıl  huzurlu olur hale geldik, anlayamıyorum.


   İyilik çoğu zaman karşılıksız yapılan bir şeydir ve öyle olması gerekir. Fedakarlık da öyle. Özellikle ikili ilişkilerde kim ne kadar fedakarlık yapmış bilemezsin, hangisi daha çok göğüs germiş sorunlara, kestiremezsin. Konu ne olursa olsun aslında hep kendinin daha çok fedakarlık yapmış olduğu gelir aklına. Görülen ile asıl görülmesi gereken şeyler farklıdır. Bunu bakmakla görmek arasındaki farka benzetebiliriz. 


   Herkes bir konuda kendisinin daha iyi olduğunu düşünebilir fakat buna karar verebilmek bizim elimizde değildir. Başka birilerini sırf bizim yaptığımıza ters olduğu için eleştiremeyiz. Bizim böyle bir hakkımız yok çünkü. Herkes kendi çapında haklıdır ve ortak payda da buluşulacaksa eğer herkes kendi bildiğini değil başkalarının kafasının içindekileri okuyarak bir bilgi sentezi çıkarmalı ortaya. 


   Herkesin sevgisi kendisi kadardır. İçinde nasıl bir boyuttaysa o şey, ona ancak o kadar sevgiyle bağlanabilirsin. Ne daha eksik, ne daha fazla. Her şey kararında olmalı bu konularda. Sevgini fazla verirsen geri aldığın dönüt seni tatmin etmemeye başlar, olmaz. Tam tersini yaparsan, paylaşmazsan sevgini, kendine saklarsan bir tek; o zaman ancak kendi yalnızlığın içinde eriyip, kül olup gidersin. Buna mahkum kalırsın, yani senin yapabileceğin herhangi bir seçimin dışında kalır. 


   Kimse kimseyi sevmek zorunda değildir. Hele sen birini seviyorsun diye onun da seni sevecek olmasını gerektiren bir kanun da yok. Nazım'ın dediği gibi "Yani sen elmayı seviyorsun diye elmanın da seni sevmesi şart mı ?" Değil. Onun da şiirinde bahsettiği gibi. Dünyayı doludizgin seviyorsun ama onun bundan haberi olmuyor. Boşver, olmasın ! Sen onu severken mutlu musun, zevk alıyor musun, haberi olmasa da her hayalin onunla mı ilgili ? Bırak, öyle devam etsin. Bilmek zorunda değil, umrunda olmak zorunda değil tüm bunlar, hatta hiç sevmeyebilir de. Ama sen severken mutlusun, neşelisin hatta belki hiç olmadığın kadar enerjiksin. Bırak öyle devam etsin. Bu konular biraz bencilce davranmayı hak ediyor bence.


   Biraz kendini düşünmeli insan bu konularda. Zaten baktın olmuyor, karşılıksız sevmeyi öğreniyorsun. Bir insan sana değer vermeyi bile düşünmeden ona değer verebilmeyi öğretiyor sana bu. Yani senin aslında çok kötü bir durum olarak gördüğün şey, sana hayatında kazanman gereken olgulardan birini öğretiyor, karşılıksız sevmeyi değer verebilmeyi işliyor senin kalbine. Böylece hem daha dayanıklı oluyorsun, kırılmalardan ders çıkarıp bir nebze daha zırhlarla yaklaşıyorsun hem de karşındakinin ne hissettiğini düşünmeden ona bir değer veriyorsun, seviyorsun. Çünkü bunu kendin mutlu olduğun için yapıyorsun ve biraz da dünyanın daha iyi bir yer olması için.