Bir Avuç Hayat

   Kelimeler kalır yüreklerde, kırık dökük, kimsesiz, sessiz, sensiz. Kelimeler kalır zihinlerde, bir ülkeden diğerlerine. İnsanlar kalır bedenlerde, yarım, parça parça, paramparça. Ve yürekler öyle bağlıdır ki birbirine, siyah ile beyaz, doğru ile yanlış, koyu ile açık gibi... Biri var olmadan diğeri var olamaz yani.

   Var oluşun bir uçtan bir uca birleşmesi gibi insanlarda. Çelişmenin sıcaklığı, taze kanın kokusu, bitmiş bir kitabın burukluğu gibi...  Ayrılık gibi de biraz, alışmaya hazırlanmak doğrultusunda git gide daha çok alışmaya alışmak. İşte tüm mesele bu !

   Zaman geçtikçe unutmak, unutulmak; yarım bırakmak, bırakılmak; hatırlanmaya gerek bile olmamak. Acımak, acınmak; def etmek, def olmak; yaratılmak, yaratmak; ezip geçmek, durup düşünmek; çağrıştırmak, umursamamak; etkilenmek, etkiye tepki vermek; yaralamak, yaralanmak ve son olarak göç etmek, yerinde saymak. 

   Göç lazım bir miktar insanlara, zihniyetten göç, vahimden göç, sürekli duraklamadan göç.. Fakat asla birbirimizden göç değil. düşünceden düşünceye, insandan insana, bir mekandan başka bir mekana olmalı göç. Bir delikten başka bir deliğe gitmek olmamalı. Eğer ki çıkılacaksa bir delikten sonu mutlaka aydınlığa varmalı. 

   İnsanlara iyi ya da kötü her şey haber edilmeli. Yaygarayı koparmadan dinlenmeli her şey dinlenecekse. Sakince düşünülmeli. Biraz da el ele tutuşmayı öğrenebilmeli insanlık. Aynı ırktan olmasa da, aynı dili konuşmasa da aynı şeye inanmasa da birbirini koruyup kollayabilmeli, göğüs gerebilmeli her türlü zorluklara. Yardım edebilmek diğerlerine bu kadar zor olmamalı. Herkes hak ettiğini alıp geri kalanı da halka dağıtmalı. Eşe dosta değil, halka.

   Çoğunluğun gücüne de inanmalı bir insan. Hep bir yolda yürümek yerine birden fazla yolu deneyip kendine uygun olanı seçebilmeli. Önündekinin ayak izlerine odaklanıp sadece onlara uyarak giderse nihai sonucun onun her koşulda lehine olacağını hesaplayabilmeli.

   İnsan zincirlerini kırabilmeli biraz. Başkasından öğrenmeden, kendi zincirini kendisi çözerek açmalı. Hafif ip uçlarıyla yaşamalı. Cevap anahtarına bakarak çözmemeli bulmacayı. Her adımı emin atarak ilerlemeli tüm yolda. 

   Sonra biraz akışına bırakarak biraz sıkarak gitmeli kendini. Biraz nabza göre şerbet vermeli. Herkes ne yaşamak istiyorsa onu yaşamalı. Nasıl hissediyorsa öyle davranmalı bir kereliğine de olsa. Nasıl olsa hayat, spontane gelişen bir ders gibi. Sınav çok zor da olabilir, çok farklı da; çok kolay da olabilir, çok saçma da. Önemli olan neyi önemseyip, neye öncelik verdiğin. Neyi harmanlayıp neye kattığın, nasıl anlayıp nasıl anlattığındır bu dünyada.