Döngü
Şimdi sayfasını açıp yazdığım bu pis kokulu, küflenmiş, belli bir zamanı temsil eden defterdesin, hissedebiliyorum seni. Yazdığım her yeni cümlenin baş harfinde mutlaka varsın. Konum değiştirip gitsem öteki yerlere, gitsem dağ çayır bayır dinlemeden, zorlukları aşsam; tek başıma nehirlerden geçsem, otoyollarda yürüsem, her içtiğim bir damla suyu hissetsem her hücremde, dünyanın türlü türlü yerlerine çeşit çeşit, adını sanını bilmediğim insanlarla, sırf insan diye, sırf yüreği var, eli var gözü var emeği var diye bir şeylerde, oturup bir iki saat sohpet etsem. Sonra oradan ayrılıp daha koyu renkli insanların daha açık renkli dünyalarına gitsem. Oradan yine hiç bilmediğim sokaklardan hiç bilmediğim akşam saatlerinde geçerken birden dursam.. Farkında olmadan hiç bir şeyin sadece gözlerimi kapatsam ve kafamı yukarı kaldırdığımda bir iki damla narin, hafif, sıcak, nemli yağmur damlası düşse gözümü pınarlarına ve alnımın tam ortasına. Hiç ovuşturmasam gözlerimi tombul parmak uçlarımla. Öylece kalsa yağmur taneleri yüzümde hiç akıp gitmeseler, beni anneleri belleyip bir köşede hep benim için bekleseler.
Sonraki günlerde sırt çantamdan bir sandviç çıkarıp yerken bir durakta, otobüs beklerken, daha önce hiç karşılaşmayı beklemediğim bir araba ve onun tekerlekleri, arabayı kullanan insan dikkati dağınık telefonla konuştuğundan ve içinde bulunduğum duraktan geçerken yol kenarındaki bütün çamurları geçen sene aldığım ve çok severek giydiğim açık renk kot pantolonuma sıçratıyor. Ben pişman oluyorum, bir iki çamur damlası geliyor yüzüme de. Olsun diyorum sonra. Durup düşünüyorum. Hiç bilmediğim tanımadığım hatta daha önce hiç görmediğim (belki baktığım ama görmediğim, farkında olmadığım) bir insanla nasıl bu kadar hızlı yollarımız kesişebiliyor ? Hayat bize neden bu kadar hızlı yaşatıyor her şeyi ? Neden bu kadar hızlı olmasına sebep oluyor hızlı olabilecek her şeyin ? Neden bu telaş, neden bu öfke, neden bu hırs, neden bu sürekli kaçıp gitme isteği ?
İnsanlar hep, bir yerlere kaçıp gittikleri zaman (ya da yaptıkları konum değiştirme eylemini kaçıp gitmek anladıkları bir zaman diliminde) sanki her şeyden kaçıp uzaklaştıklarını, her şeyin bir anda onların peşini bırakıp başka insanların peşine takıldıklarını zannediyorlar. Ama öyle bir yanılıyorlar ki. Başlarına gelen şeylerin, başlarına geldiği konumdan uzaklaşınca o şeyin gittiğini hesaba katmaktan yorulmadılar hiçbir zaman. Büyük ihtimalle bir kaç yüzyıl daha böyle devam edecek. Sürekli bir şeyleri sözde hep 'bırakıp' gittiklerini zannedecekler ama hiçbir zaman öyle olmayacak. Döngü sürekli devam edecek. İnsanlar ne kadar aptal varlıklar olduklarının farkına hiç varamayacaklar. Bir olayın olduğu mekandan uzaklaşında o olay hiç gerçekleşmemiş olmuyor. Bir şeyden vazgeçince vazgeçmeme ihtimali yok olmuyor.
İnsanlar hep anlık mutlulukları; uzun sürecek, kaliteli, sağlam ve adam gibi adam mutluluklara tercih ediyorlar. Bu zamana kadar hep şimdiyi yaşamayı savundum, şu andan zevk almayı. Geçmişin silik, paslanmış yaşantılarından ve geleceğin belirsiz yaşatacaklarından bir haber şekilde hep şimdiyi yaşamayı uygun gördüm. Hala da öyle düşünüyorum bundan yana bir şüpheniz olmasın, ama sakın sizi bir anlık sevindirecek sonrasında üzecek şeylerin peşinden gitmeyin.
Dediğim gibi daha demin hayal dünyamda bir araba bana durağın kenarındaki çamur birikintisinden çamur sıçratıyordu. O an dünyada sadece araba, tekerlek, ben ve arabayı kullanan kişi vardı. İnsanlar hep yaşadıkları şeyin en büyük olay olduğunu düşünür. Şimdi sizi biraz düşünmeye davet ediyorum. Dünya üzerinde milyarlarca insan var. Ve her birinin de en az 10 tane yapması gereken iş. Bunlardan en az birini aksatsalar diğeri etkilenecek. Bir de bunların dışında omuzlarına binen kişisel, toplumsal sorunlar, problemler, projeler var. Şimdi, her insan yalnızca kendinin büyük dertleri olduğunu düşünürse ne olur ? Bi' hayal etsenize ! 'Büyük Sorunlar Çığı' !
Peki bunu nasıl ölçeklendireceğiz ? Kimin yükü daha büyük ? Kimin sorunu en büyük sorun şu koca dünyada ? Cevap: kimsenin. Aslında herkesin. Herkesin olduğu için hiç kimsenin. Çünkü söylediğim gibi insanlar hiçbir zaman kendilerinin problemleri hariç kimseninkiyle ilgilenmeyecekler. Sözde yapacaklar bunu sürekli. Demiştim, hiçbir zaman ne kadar aptal varlıklar olduklarını kabul etmeyecekler. Soluk bir varlık olarak yaşamaya devam edecekler sadece. Üstelik hep aynı döngü içerisinde...
Sonraki günlerde sırt çantamdan bir sandviç çıkarıp yerken bir durakta, otobüs beklerken, daha önce hiç karşılaşmayı beklemediğim bir araba ve onun tekerlekleri, arabayı kullanan insan dikkati dağınık telefonla konuştuğundan ve içinde bulunduğum duraktan geçerken yol kenarındaki bütün çamurları geçen sene aldığım ve çok severek giydiğim açık renk kot pantolonuma sıçratıyor. Ben pişman oluyorum, bir iki çamur damlası geliyor yüzüme de. Olsun diyorum sonra. Durup düşünüyorum. Hiç bilmediğim tanımadığım hatta daha önce hiç görmediğim (belki baktığım ama görmediğim, farkında olmadığım) bir insanla nasıl bu kadar hızlı yollarımız kesişebiliyor ? Hayat bize neden bu kadar hızlı yaşatıyor her şeyi ? Neden bu kadar hızlı olmasına sebep oluyor hızlı olabilecek her şeyin ? Neden bu telaş, neden bu öfke, neden bu hırs, neden bu sürekli kaçıp gitme isteği ?
İnsanlar hep, bir yerlere kaçıp gittikleri zaman (ya da yaptıkları konum değiştirme eylemini kaçıp gitmek anladıkları bir zaman diliminde) sanki her şeyden kaçıp uzaklaştıklarını, her şeyin bir anda onların peşini bırakıp başka insanların peşine takıldıklarını zannediyorlar. Ama öyle bir yanılıyorlar ki. Başlarına gelen şeylerin, başlarına geldiği konumdan uzaklaşınca o şeyin gittiğini hesaba katmaktan yorulmadılar hiçbir zaman. Büyük ihtimalle bir kaç yüzyıl daha böyle devam edecek. Sürekli bir şeyleri sözde hep 'bırakıp' gittiklerini zannedecekler ama hiçbir zaman öyle olmayacak. Döngü sürekli devam edecek. İnsanlar ne kadar aptal varlıklar olduklarının farkına hiç varamayacaklar. Bir olayın olduğu mekandan uzaklaşında o olay hiç gerçekleşmemiş olmuyor. Bir şeyden vazgeçince vazgeçmeme ihtimali yok olmuyor.
İnsanlar hep anlık mutlulukları; uzun sürecek, kaliteli, sağlam ve adam gibi adam mutluluklara tercih ediyorlar. Bu zamana kadar hep şimdiyi yaşamayı savundum, şu andan zevk almayı. Geçmişin silik, paslanmış yaşantılarından ve geleceğin belirsiz yaşatacaklarından bir haber şekilde hep şimdiyi yaşamayı uygun gördüm. Hala da öyle düşünüyorum bundan yana bir şüpheniz olmasın, ama sakın sizi bir anlık sevindirecek sonrasında üzecek şeylerin peşinden gitmeyin.
Dediğim gibi daha demin hayal dünyamda bir araba bana durağın kenarındaki çamur birikintisinden çamur sıçratıyordu. O an dünyada sadece araba, tekerlek, ben ve arabayı kullanan kişi vardı. İnsanlar hep yaşadıkları şeyin en büyük olay olduğunu düşünür. Şimdi sizi biraz düşünmeye davet ediyorum. Dünya üzerinde milyarlarca insan var. Ve her birinin de en az 10 tane yapması gereken iş. Bunlardan en az birini aksatsalar diğeri etkilenecek. Bir de bunların dışında omuzlarına binen kişisel, toplumsal sorunlar, problemler, projeler var. Şimdi, her insan yalnızca kendinin büyük dertleri olduğunu düşünürse ne olur ? Bi' hayal etsenize ! 'Büyük Sorunlar Çığı' !
Peki bunu nasıl ölçeklendireceğiz ? Kimin yükü daha büyük ? Kimin sorunu en büyük sorun şu koca dünyada ? Cevap: kimsenin. Aslında herkesin. Herkesin olduğu için hiç kimsenin. Çünkü söylediğim gibi insanlar hiçbir zaman kendilerinin problemleri hariç kimseninkiyle ilgilenmeyecekler. Sözde yapacaklar bunu sürekli. Demiştim, hiçbir zaman ne kadar aptal varlıklar olduklarını kabul etmeyecekler. Soluk bir varlık olarak yaşamaya devam edecekler sadece. Üstelik hep aynı döngü içerisinde...
Yorumlar
Yorum Gönder