Gözlerin Büyülü Ormanı

   Bu hayatta her şeyde sorumluyuz. Göze alamadığımız şeylerden bile! Çok sevmemize karşın söyleyememelerimizden, çok yapmak istediğimiz halde yapmaktan korktuğumuz her şeyden ama her şeyden sorumluyuz.

   Çocukken korkup kaçtığımız her şeyi şimdi kovalar olduk. Küçükken ne kadar saf ne kadar doğaldık. Şimdi bunca yapaylığın içerisinde bir miktar doğallığı aramıyor muyuz ? Her istediğimiz olsun istemiyor muyuz ? Öyle bir istiyoruz ki... Çeşit çeşit kremlerle kendimizi daha genç göstermeye çalışıyoruz, olur olmadık şeyler yiyip diyetlere girip sözde daha iyi hissetmeye çalışıyoruz kendimizi. 

   Onca büyük (!) işlerimizin arasında küçük şeylerden mutlu olabilmeyi hep ıskalar hale geldik. Nedeni de çözümü de bizde saklı aslında. İçimizin o kocaman büyülü ormanında saklı hepsi. Bazen dışarıya yansıtabiliyoruz bazı şeyleri. O saklı büyülü ormandan bile frikik veriyoruz bazen. Gözler, her şeyi ortaya çıkarıyor.

   Gözlerimiz o kadar çok şey anlatabiliyor ki karşıdaki insana. Sırf gözleriyle sevebiliyor mesela bir insan. Yahut hiç ağzını açmadan acısını anlatabiliyor gözleriyle, bütün yüreğini gözleriyle ortaya koyuyor.

   Örneğin birini aklıma getireceksem gözlerinden başlarım hep. Çünkü gözleri de farklıdır insanın aynı parmak izi gibi. Çünkü gözler hep tahmin ettiğimizden daha çok şey anlatır. Bize güç veren, her baktığımızda küçük ayrıntıları görmemizi sağlayan onlardır çünkü.

   İnsan gülerken üzülüyor olabilir. O akan tuzlu göz yaşları her zaman mutluluktan akmaz. Çoğunlukla daha farklı sebepleri vardır. Her yazarın mutlaka söylediği gibi: "Gözler yalan söylemez." Evet! Hemde hiçbir zaman. En dürüst organıdır bir insanın, en içten organı. Normal bir sohpet geçerken bile karşılıklı seni seviyorumlar geçirir içinden gözler, o insanlar bilmeden. Bazen yüzlerine gülerken gözlerden nefret fışkırdığı da olur. Nasıl hissediyorsa öyle bakar gözler. 

   Belki bu satırları okurken minik dostum Küçük Prens ile zıtlaştığımı düşünebilirsiniz. O diyor ki; "Gözler kördür. İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman gerçeği görebilir." Bu konuda dostuma çok katılıyorum. Onunla çoğu yerde aynı düşünüyoruz. Fakat benim anlatmak istediğim farklı. Ben, insanın konuşmadan da gözleriyle derdini anlatabildiğini, adına bilmem nerede satılan, bilmem kaç sayfalık bir kitap yazılabilecek olan 'GÖZCE'den bahsediyorum. Çoğu insanın farkında olmadan konuştuğu bir dil, anlayabildiği, üzerine yorum yapabildiği, yenilikler getirebildiği bir dil. 

   "Belki konuşuyordur gözlerin ama ben gözce bilmiyorum ki; sessizce biliyorum, usulca biliyorum, masumca biliyorum..." diyor Süreyya. Aslında biliyordu o da gözce'yi. Yoksa nasıl anlayacaktı sevdiğinin dilinden ? Nasıl anlayacaktı çocuğun güzel kadınlar gibi hüzünlü, hüzünlü şarkılar gibi güzel olduğunu ?

   Herkesin bir miktarda gözce bildiğini öne sürüyorum, bunu biliyorum. Gözler her zaman gerçeği göremeyebilir, evet bu doğru fakat her koşulda karşısındaki insana nasıl olduğunu anlatabilir, ona dair bir sürü şey söyleyebilir sırf gözleriyle. Bir insan sadece gözleriyle yaşayabilir dünyanın eğri çizgisinde.